Komentarze do: BED – Binge Eating Disorder – ani anoreksja, ani bulimia

Autor: Paulina

Paulina — Wed, 06 Apr 2011 20:51:55 +0000

Właśnie dziś spostrzegłam się , ze ta choroba dotyczy również mnie …
nie wiem jak sobie z nia poradzic ? Obiecuje sobie po każdym obrzastwie: Nigdy więcej.
Powtarza sie to kolejny i kolejny raz… próbowałam wymiotować, piłam krople żołądkowe, wciskałam sobie widelec do gardła. Wszystko. ale tak jak pisało to nic nie daje. Jestem załamana. kolejny dzień chce zaczac od diety , rano udaje mi sie gdy jestem w szkole, przychodze i zaczynam JESĆ !!! Pomóżcie mi proszę ! Mam 16 lat 170cm wzrostu i waże 73 kg ! ;( w wakacje ważyłam 52 kg !!! POMOCY !

Autor: EwLee

EwLee — Tue, 01 Mar 2011 17:17:36 +0000

..ja mam cos pdobnego..ale ni jestem gruba(niektórzy mówia, że wręcz chuda.. 169, 56 kg) co 2-3 dni mam napad glodu, wychodzac z pracy zaliczam market, badz to cukiernie..potrafie wcisnac 2-3 bulki pare batonów, ciastka… wracam do domu zjadam obiad..a potem do 23 co chwila cos…. jak nie mleko z platkami, to tosty itd:/ a nastepne pare dni jem malutko do 1000kal.. czy jest to wg was to samo zaburzenie odzywiania? mam tak od poltora roku tyle, ze keidys to bylo raz na 2-3 tyg..po wakacjach nasilio sie to:/nawet potarfei 5 dni pod zrad zrec;(

Autor: madzia

madzia — Tue, 14 Dec 2010 19:32:13 +0000

No wlasnie,jak tu soboe poradzic.Kiedys miałam ten problem i pamietam ze jako nastoaltka przytylam 25kg.Schudlam i czulam sie swietnie do chwili jak wyjechalismy z mezem zagranice,zaszlam w ciaze, urodzilam i zostala mi nadwaga- 35kg. Schudlam 20kg i sie zatrzymalam , mam problemy ,wiem o tym.Jest mi smutno, jestem sama ,bez rodziny tylko maz, dziecko i pelno pbcych ludzi>cały czas sama sie dze w domu , mam deprasje bo 2 miesiace po porodzie zmarl moj tata, czasami mam napady jedzenia,zjadlabym konia a przy tym boli mnie serce ,mam dusznoscie i skrcze.Jak mam sobie poradzic jezeli do polski mam 1000km?Nie znam na tyle jezyka angielskiego zeby pojsc do lekarza.Jestm zalamana:((

Autor: ina

ina — Wed, 10 Nov 2010 10:29:16 +0000

dziewczyny do psychologa! Tam chodzi mnóstwo ludzi i takiemu psychologowi to naprawdę nie robi różnicy, kto do niego przyjdzie. To jest straszne tak się męczyć w niezrozumieniu i samotności. Otwarcie się przed zupełnie obcą osobą, która nas zrozumie i na dodatek stara się pomóc jest po prostu cudowne. Jak kogoś nie stać, w każdym mieście jest poradnia i psycholog za darmo. W razie potrzeby kieruje do darmowego psychiatry i na inne konsultacje. Trzeba sobie pomagać choćby na siłę-to nasze jedno życie-trzeba o nie walczyć. niestety przeważnie problemy takie wyrastają od dzieciństwa, a potem zmieniają się w różne problemy psychiczne. Jeśli znajdzie się przyczynę, prowadzi terapię, zawsze jest szansa na powrót do normalności. Trzymam gorąco kciuki za wszystkie dziewczyny z problemami!

Autor: Justyna

Justyna — Wed, 09 Jun 2010 13:13:23 +0000

Ja mam ten problem… Mam 19 lat i gdy jestem w domu ukradkiem ( przed rodzicami, bądź chłopakiem, z którym czasem pomieszkuje )wciąż się obżeram, podjadam i oszukuje samą siebie, gdy tylko nie mam zajęcia to myślę “co by tu zjeść?’ i idę do kuchni robię mnóstwo kanapek, które zjadam a następnie ( choć jestem już najedzona) myślę co by można zjeść słodkiego …;/ Ogólnie jestem osobą, która ma wiele problemów życiowych nie układa mi się w domu, ukrywam przed rodziną swój związek, tracę przyjaciół przez swoje postępowanie… Nigdy nie byłam zadowolona ze swojego ciała, przez moje podejście coraz gorzej czuje się uprawiając sex z chłopakiem i nie mam już takiej ochoty, bo po co skoro nie sprawia mi to przyjemności .. Owszem kiedyś potrafiłam ćwiczyć i przestrzegać diety jednak na ta chwile nie jestem w stanie się zaprzeć. W tym momencie gdybym napisała ile mam wzrostu i ile ważę to pewnie byście mnie wyśmiali że przesadzam itp…
Może tego nie widać ale mam problem i jest mi z nim coraz gorzej bo tak naprawde jestem z nim sama i brnę dalej w to wszystko, po prostu nie widze sensu życia….
Tak sobie myślę że ja mam problem ze sobą a te zaburzenia w jedzeniu to po prostu odskocznia i umilenie chwil spędzanych w samotności.
Chciałabym leczyć swoje zaburzenia psychiczne ale nie jestem na to gotowa a poza tym wstydzę się tego.