Homoseksualizm i psychologia

Homoseksualizm i psychologia  mają ściśle splecioną historię. Na samym początku rozwoju psychologii jako nauki, stanęła przed problemem istnienia różnych form zachowań seksualnych u człowieka.

Historia

Pierwsze badania

Historia oceny homoseksualizmu przez psychologię rozpoczyna się wraz z pojawieniem się psychologii w ogóle. Na początku homoseksualizm został zdiagnozowany jako zaburzenie psychiczne lub perwersja . Później podejście to przyczyniło się do klasyfikacji homoseksualizmu jako odrębnej orientacji seksualnej. Od tego momentu, zanim homoseksualizm przestał być uważany za chorobę w latach 70., psychologia była często wykorzystywana do kryminalizacji homoseksualizmu. Nacisk został przeniesiony z prokuratury na akty homoseksualne na konieczność obowiązkowego leczenia zgodnie z prawem.

Pierwsze próby zaklasyfikowania homoseksualizmu jako zaburzenia psychicznego podjęła się wschodząca europejska wspólnota seksuologów pod koniec XIX wieku. W 1886 r. Słynny psychiatra Richard Kraft-EbingZwrócił uwagę na homoseksualizm wśród 200 innych odbiegających od normy form zachowań seksualnych w jego przełomowym dziele “Psychopatie seksualne”. Kraft-Ebing wskazał, że homoseksualizm może być spowodowany przez czynniki wrodzone lub nabyte. Z każdą nową wersją swojej pracy coraz częściej pisał o wrodzonym homoseksualizmie, ale zawsze pozostawiał możliwość uzyskania homoseksualizmu. Ten ostatni spowodowany był, jego zdaniem, nieumiarkowaniem seksualnym – w szczególności przez masturbację. Jednak te idee Krafta-Ebinga nie stały się głównym kierunkiem, w szczególności dlatego, że zostały wyparte przez teorie Freuda, które wyjaśniły homoseksualizm poprzez zaburzenie psychiczne.

Następnie brytyjski lekarz Havelock Ellis w swojej pracy z 1897 roku “Seksualna inwersja” próbował ustalić źródło homoseksualizmu. Zasugerował, że homoseksualizm, czyli “inwersja”, jest połączeniem wychowania i czynników biologicznych, a ci, którzy początkowo nie są predysponowani do homoseksualizmu, mogą stać się tacy, którzy są “słabi” i poddani odpowiednim wpływom. Bardzo często krytykował teorię Freuda i argumentował, że mechanizmy mentalne można zaobserwować tylko u niewielkiej liczby osób cierpiących z powodu inwersji.

Ellis był pionierem nowoczesnej rewolucji seksualnej, a jego prace zostały zacytowane przez wielu autorów, w tym Paula Robinsona, jako fundament nowoczesnej teorii seksualnej. Praca “Seksualna inwersja” ogólnie przedstawiała homoseksualizm jako nieszkodliwe odstępstwo od normy i zwróciła uwagę na pozytywne aspekty tego dla społeczeństwa (na przykład odniesienia do znanych homoseksualnych artystów, naukowców itp.).

Różni teolodzy w tym czasie oferowali również inne teorie, z których niektóre uważały homoseksualizm za zaburzenie psychiczne, niektóre za “trzeci seks”, inne za psychologiczną aberrację. Większość sądzi, że homoseksualizm można wyleczyć. Zaproponowano leczenie homoseksualizmu poprzez kastrację, hipnozę i “terapię odrazy”.

Od początku do połowy XX wieku [ edytuj ] | edytuj kod ]

W 1896 r. Zygmunt Freud opublikował swoje poglądy na temat psychoanalizy. Psychoanaliza była często wykorzystywana do oceny pociągu płciowego do osób tej samej płci , a wśród osób zaangażowanych w teorię psychoanalizy toczyła się gorąca debata nad tym, czy uznać ją za parafilię czy zaburzenie psychiczne. Na przykład wielu psychoanalityków było zdania, że ​​podstawą męskiej popędu płciowego jest lęk kastracji .

Pomimo osobistych poglądów Freuda na temat orientacji homoseksualnej, jej przedstawicielom nie wolno było praktykować psychoanalizy, ponieważ uważano ją za chorobę psychiczną. W rezultacie zostali odizolowani od społeczności psychoanalityków i praktycznie nie mieli wpływu na tworzenie teorii psychoanalizy.

Rosnąca popularność psychoanalizy spowodowała wzmocnienie poglądu, że pociąg płciowy jednej osoby jest odchyleniem od normy i choroby. Wzrosła liczba przedstawicieli orientacji homoseksualnej przymusowo umieszczanych w szpitalach lub w więzieniach. Naukowcy próbowali “leczyć” go na różne sposoby, w tym odrazę, kastrację, terapię elektrowstrząsową , operacje mózgu i inne metody.

Lata powojenne

Epoka powojenna była początkiem procesu stopniowej zmiany w postrzeganiu homoseksualizmu i zaprzestania jego klasyfikacji jako choroby. Proces oficjalnej depatologizacji homoseksualizmu rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych . Publiczną uwagę na ten problem zwróciły badania Alfreda Kinseya . Jego praca ” Seksualne zachowanie męskiego człowieka “, opublikowana w 1948 r., Ukazała skalę problemu i spowodowała szereg innych badań.

Najsławniejsza z nich i miała znaczący wpływ na depatolizację homoseksualizmu, była dziełem Evelyn Hooker (1957)  [1]  . Evelyn Hooker przeprowadziła pierwsze badanie grup homoseksualistów, którzy nie byli pacjentami w szpitalach, i odkryła, że ​​istnieje wiele nieporozumień na temat homoseksualizmu społeczności psychologicznej. Poprzednie badania dotyczyły jedynie grup homoseksualnych przebywających w szpitalach lub w więzieniach. Badania Hookera wykazały, że nie ma specyficznej patologii w homoseksualizmie oraz, że psychologia osób homoseksualnych zmienia się w tych samych szerokich granicach, co heteroseksualiści.

Badania Evelyn Hooker powtarzano wiele razy, aby uzyskać identyczne wyniki (nie tylko w USA, ale także w innych krajach) przy użyciu innych technik. Na przykład Freedman (1971) badał kobiety, natomiast Hooker – mężczyźni: wyniki i wnioski zbiegły się  [2]  [3]  [4]  .

Porównując coraz więcej nowych danych empirycznych i zmieniając poglądy kulturowe na atrakcję dla jednej płci, wielu psychiatrów i psychologów radykalnie zmieniło wcześniejsze spojrzenie na patologiczną naturę homoseksualizmu od lat siedemdziesiątych  [2]  [5]  . Tak więc, John S. Gonciorek, po przejrzeniu wcześniej opublikowanych badań, stwierdza: “homoseksualizm sam w sobie nie ma związku z psychologiczną frustracją lub społeczną dezadaptacją. Homoseksualiści jako grupa nie wykazują wiele psychologicznego dystresu na temat swojego homoseksualizmu “(Gonsiorek, 1982, s. 74)  [2]  .

Kontekst społeczny, wobec którego miała miejsce rewizja naukowa, był rozwojem ruchów feministycznych i gejowskich , poczynając od połowy lat sześćdziesiątych. Ruch feministyczny odrzucił koncepcję tradycyjnych relacji i ról płciowych . Jednocześnie, pod wpływem tych idei, zaczęło się tworzenie ruchu homoseksualnego, w ideologii której homoseksualizm uważano za alternatywny styl życia heteroseksualnego  [6]. . Wcześniej większość aktywnych politycznie homoseksualistów popierała kwalifikację homoseksualizmu jako zaburzenia psychicznego, ponieważ idea homoseksualizmu jako choroby łagodziła stosunek publiczności do homoseksualistów i przemawiała za zniesieniem ścigania karnego. Pojawiające się idee społeczne, filozoficzne i naukowe skłoniły aktywistów gejowskich do żądania uznania homoseksualizmu za standard medyczny.

Wyniki opublikowane w “Raportach Kinseya” zostały przyjęte przez amerykańskiego biologa Alfreda Kinseya . Badania przeprowadzone przez niego i jego personel wykazały, że myśli i działania homoseksualne są znacznie powszechniejsze, niż się powszechnie uważa. Pokazali również, że ludzie, którzy uważają się za głównie homoseksualistów, uważali się w przeszłości za heteroseksualistów. Wiele osób “zmieniło swoją orientację” dwa lub więcej razy.

W Związku Radzieckim słabe zrozumienie natury seksualności przez specjalistów doprowadziło do tego, że homoseksualizm badano tylko z punktu widzenia patologii. W szczególności kobiety, które mają stosunki homoseksualne w późnym okresie sowieckim poddano dyskryminacji – w słowach badacza historii homoseksualizmu Dan Healy , że „były przedmiotem wielu czynników represyjna psychiatria , praktykowany wobec dysydentów politycznych.” Aby wejść w relacje homoseksualne kobiet wysłanych do szpitali psychiatrycznych , gdzie przez dwa lub trzy miesiące pod stałym nadzorem, dając im leki psychotropowe, a po opuszczeniu szpitala, włożyli na rachunkowośćjako chorzy psychicznie i poddawani okresowym badaniom w ambulatoryjnych zakładach psychiatrycznych, przepisując preparaty do terapii podtrzymującej. Ponadto zabroniono im zajmowania określonych stanowisk i uzyskania prawa jazdy  [7] .

Depatologizacja homoseksualizmu

Oxford historyczne Słownik Psychiatrii stwierdza, że jeśli w niektórych obszarach, takich jak genetyki schizofrenii , psychiatria starał się być jak naukowe , w sprawach związanych z seksualnością, psychiatria zachowywał się jako „sługi swych panów kulturalnych i politycznych”, które najwyraźniej wykazanych przez homoseksualizm.  [8]

Robert Spitzer , członek Komitetu Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (APA) nomenklatury, zaproponowano zmiany definicji zaburzenia psychicznego w oparciu o dwa kryteria: po pierwsze, od samego pojęcia zaburzenia oznacza, że zaburzenie osoba doświadcza bólu, a po drugie, gdy choroba psychiczna zaburzenia społeczne adaptacja. W 1973 roku zarząd Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego zgodnie z tymi kryteriami, głosowali za wyłączeniem homoseksualizmu jako nedifferentsiirovannogo diagnozy drugiej wersji listy zaburzeń psychicznych DSM-IV(DSM-II). Decyzja została potwierdzona w 1974 r. W głosowaniu wszystkich członków stowarzyszenia: z wyjątkiem 58% głosujących  [9]  . Natychmiast po tym, Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne poparło decyzję psychiatrów i od tego czasu aktywnie uczestniczyło w zwalczaniu historycznej stygmatyzacji homoseksualistów w społeczeństwie  [10]  .

Następnie, w trzecim wydaniu DSM w 1980 roku, gdy została wprowadzona zdiagnozowany egodistonicheskoy homoseksualizmu , w którym pacjent jest pod wpływem stresu z powodu jego homoseksualizmu. To był charakteryzowany jako: 1) systematyczny brak pobudzenia heteroseksualnej, która zakłóca pacjenta Odczuwalna do wykonywania czynności seksualnej albo nadal związkach heteroseksualnych i 2) systematyczne problemem ze względu na występowanie długotrwałego niechcianych homoseksualnych pobudzenia. Jednak ta nowa kategoria diagnostyczna została skrytykowana wśród specjalistów w USA, aw 1986 r. Diagnoza została całkowicie usunięta z DSM  [2]  .

Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Światowej Organizacji Zdrowia do jej 9 wydanie homoseksualizmu włącznie klasyfikowano jako chorobę (302,0), odnosi się do grupy zaburzeń psychoseksualne (  zaburzeń psychoseksualne  ) (302) (zob. Wykaz kodów ICD-9 Rozdzielić V )  [11]  . W 1990 r. Homoseksualność została wykluczona z 10. zmiany WHO ( ICD-10: klasa V )  [12]  . Diagnoza egocentrycznego homoseksualizmuICD-10 utrzymuje się, określając chęć zmiany orientacji seksualnej pacjenta z powodu dodatkowych zaburzeń psychicznych i behawioralnych. Zaburzeniami psychicznymi w nowoczesnej klasyfikacji homoseksualizmu nie jest rozpoznawany, a związane z nim u chorych homoseksualistów znaczącego dyskomfortu psychicznego, które mogą wystąpić w wyniku jej chęci do zmiany  [13]  [14]  . Po decyzji WHO homoseksualizm przestał być patologią wielu krajów na świecie, w tym Rosji.

Wiele innych stowarzyszeń psychiatrów i psychologów na świecie wkrótce poszło za przykładem Amerykańskiego Stowarzyszenia. W 1992 r. Światowa Organizacja Zdrowia przestała rozpatrywać homoseksualizm , w 1994 r. Rząd brytyjski, w 1999 r. Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej, aw 2001 r. – Towarzystwo Psychiatrów w Chinach.

Do tej pory na całym świecie już od dawna zgoda ekspertów w dziedzinie medycyny i psychiatrii, że homoseksualizm jest normalny i pozytywną odmianą człowieka orientacjach seksualnych  [15]  [16]  . Istnieje wiele naukowych dowodów na to, że jest on zgodny z normalnym zdrowiem psychicznym i społeczną adaptacją, aby być gejem, lesbijką lub biseksualistą  [17]  .

Badania psychologiczne wykazują homoseksualnych  [18]  , które różnią się pod względem poszczególnych cech heteroseksualnych. Jednak w wielu przeprowadzonych badań  [19]  wynika, że homoseksualiści nie są patologiczne psycho-neurologicznych różnice w stosunku do osób z tradycyjną orientację seksualną.

Krytyka depatologizacji

Jest gorąca dyskusja o przyczynach decyzji depathologization homoseksualizmu APA. Choć w 1973 roku istnieje konkretna prace naukowe wykazujące brak wewnętrznej homoseksualizmu komunikacji patologii (np Badania Evelyn Hooker ), choć krytycy twierdzą, że wykluczenie homoseksualizmu z listy chorób jest wynikiem nacisków politycznych gejowskich grup aktywistów , a nie w wyniku badań naukowych , Zwracają się do serii incydentów tego. Na przykład, w 1970 roku członkowie organizacji Gay Liberation Front zakłócić konferencję APA krzycząc psychiatrów głośnikowe którzy uważali homoseksualizm chorobą  [20]  .

Niektórzy lekarze i osoby publiczne argumentują, że depatologizacja homoseksualizmu nie nastąpiła w wyniku zmiany koncepcji naukowych, ale w wyniku nacisku “lobby gejowskiego”  [21]  [22]  .

Często istnieje związek między ludźmi łączącymi depatologizację homoseksualizmu z wpływem “lobby gejowskiego”, z poglądami religijnymi i konserwatywnymi  [23]  . Igor Kon pisze:

“Wraz z podporządkowaniem amerykańskich fundamentalistów depatologizacja homoseksualizmu jest czasami przedstawiana jako izolowany akt podyktowany motywami politycznymi i presją homoseksualnego lobby. W rzeczywistości skrajnie prawicowe lobby w Stanach Zjednoczonych zawsze było dużo silniejsze niż homoseksualista (zwłaszcza teraz  [24]  ). Zniesienie diagnozy są nie tylko i nie tyle ze względów politycznych, jak głębokie zmiany rozumienia seksualności, zdrowia seksualnego i samej filozofii medycyny ”  [25]  .

Pomimo wyłączenia homoseksualności z klasyfikatorów medycznych, wielu seksuologów i psychiatrów nadal uważa homoseksualizm za patologię. Wśród nich są profesorowie GS Vasilchenko , VV Krishtal, AM Svadoshch , SS Libich  [20]  . Zgodnie z wynikami badań międzynarodowych, których wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie E. Mercer „imieniu Przegląd VMBekhterev psychiatrii i psychologii medycznej”, zdecydowana większość psychiatrów nadal przeglądać homoseksualizm jako zachowań dewiacyjnych  [26]  . Nieuznawanie homoseksualizmu jako normy seksualne odzwierciedlenie w klinicznej przywództwa „modelu diagnozowania i leczenia zaburzeń psychicznych i behawioralnych” pod redakcją VN Krasnov iI. Ya Gurovich , który został zatwierdzony w 1999 roku na mocy rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej  [27]  . W części F65 “Zaburzenie predyspozycji seksualnych” heteroseksualizm nazywany jest kryterium normy seksualnej  [28]  .

Notatki

↑ Pokaż kompakt

  1. ↑  Evelyn Hooker, “Korekta męskiego, jawnego homoseksualisty”, w: Journal of Projective Techniques, vol. 21 (1957), ss. 18-31
  2. ↑ Przejdź do: 4   Gregory M. Herek, Ph.D.  (więcej o nim tutaj ). Fakty na temat homoseksualizmu i zdrowia psychicznego / Strona internetowa Department of Psychology, University of California
  3.  Freedman, M.  Homoseksualizm i funkcjonowanie psychiczne  . Belmont, Kalifornia: Brooks / Cole, 1971
  4. ↑  Jeff Lutes  . Co mówi nauka – i nie mówi – o homoseksualizmie
  5.  Gonsiorek, 1982; Gonsiorek, 1991; Hart, Roback, Tittler, Weitz, Walston & McKee, 1978; Reiss, 1980
  6. ↑  Engelhardt Hugo Tristram.  Kontrowersje naukowe: studia przypadków w rozwiązywaniu i zamykaniu sporów dotyczących nauki i technologii. – Cambridge University Press. – ISBN 9780521275606 .
  7. ↑  Dan Healy.  Atrakcyjność homoseksualna w rewolucyjnej Rosji: regulacja dyskretnego stosunku płciowego = homoseksualne pragnienie w rewolucyjnej Rosji: regulacja sprzeciwu wobec płci i płci / Ed. L. V. Bessmertnykh, Yu. A. Mikhailov, per. z angielskim. T.Yu. Logacheva. V. I. Novikov. – Moskwa: SRC “Ladomir”, 2008. – Z. 294. – 624 pkt. – (rosyjska literatura ukryta). – 1000 kopii.  – ISBN 978-5-86218-470-9 .
  8. ↑  Homoseksualizm, zaburzenie tożsamości płciowej, a psychiatria // Historyczny Słownik Psychiatry / Edward Shorter (it). Rosyjski. . – Oxford UP, 2005. – str. 127. – 337 str.
  9. ↑  Mendelson, George (2003). ” Homoseksualizm i nologie psychiczne “.  Australian and New Zealand Journal of Psychiatry  37  (6): 678-683. DOI : 10.1111 / j.1440-1614.2003.01273.x . Sprawdzono w dniu 2010-07-27.
  10. ↑  Oświadczenia o polityce APA dotyczące obaw lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transgenderowych
  11. ↑  2009 Diagnoza ICD-9-CM Code 302.0 Ego-dystoniczna orientacja seksualna
  12. ↑  Tabela przejściowa: od ICD-9 do ICD-10
  13. ↑  Yu V. V Popov, VD Vid  . Współczesna psychiatria kliniczna. Speech, 2002, s. 209
  14. ↑  Egodystyczna orientacja seksualna (F 66,1)
  15.  Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne: odpowiednie reakcje terapeutyczne na orientację seksualną
  16.  Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne: Rezolucja w sprawie właściwych odpowiedzi pozytywnych na stresy orientacji seksualnej i wysiłki na rzecz zmian
  17.  Royal College of Psychiatrists :: Poddanie się ćwiczeniom słuchania Kościoła w Anglii na temat ludzkiej seksualności
  18. ↑  Orientacja seksualna i osobowość. [Annu Rev Sex Res. 2005] – wynik PubMed
  19. ↑  hooker_pl.htm
  20. ↑ Idź do: 2  GS Kocharyan Normalizacja homoseksualizmu jako problemu medycznego i społecznego
  21. ↑  Kocharyan GS  Normalizacja homoseksualizmu jako problemu medycznego i społecznego // Niezależne czasopismo psychiatryczne, tom. 4, 2006
  22. ↑  “Centrum Matki Boskiej” oferuje walkę z homoseksualizmem // NEWSru.com , 13 maja 2002.
  23. ↑  Tylko fakty dotyczące orientacji seksualnej. Wysiłki zmierzające do zmiany orientacji seksualnej poprzez terapię
  24.  Artykuł pochodzi z 2003 roku
  25. ↑  Igor Kon  O normalizacji homoseksualizmu / Journal of Sexology and Sexopatologia, 2003, nr 2
  26.  E. Mercer Tolerancja: jedność wśród różnic. Rola psychiatrów
  27.  Zarządzenie nr 311 Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej z dnia 06.08.99 “W sprawie zatwierdzenia podręcznika klinicznego” Modele diagnostyki i leczenia zaburzeń psychicznych i behawioralnych “
  28. ↑  Ed. VN Krasnov i I. Ya Gurovich.  Modele diagnozy i leczenia zaburzeń psychicznych i behawioralnych . –  M.  , 1999.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *