Mityczny kryzys wieku średniego

„Zostawił ją dla młodszej o 20 lat?” – to na pewno kryzys wieku średniego. Chce kupić Renault Megan w wersji coupe? Nic dziwnego – w końcu dobiega do 40-stki. Takie tłumaczenia stosuje wobec mężczyzn w okolicach 40-stki większość kobiet. Od 40 lat zwykliśmy bowiem tłumaczyć ekstrawaganckie zakupy, zdrady i nagłe zmiany w życiu mężczyzn między 40 a 50 rokiem życia tzw. kryzysem wieku średniego, który… okazuje się być mitem. Drodzy Panowie – nie macie już wymówki…

Termin „kryzys wieku średniego” powstał w latach 70 tych. Jego twórca, Elliot Jacques, poszukiwał zrozumienia dziwnego mechanizmu, który dotykał mężczyzn około 35-letnich. W związku z nagłym spadkiem jakości życia, mieli oni poszukiwać emocji i nowych doznań  w nowych związkach oraz konsumpcjonizmie (głównie nastawionym na hołdowanie własnym, niespełnionym wcześniej marzeniom). Aby jednak kryzys wieku średniego zaistniał, musi pojawić się pogorszenie jakości życia, a jak dowodzą naukowcy z Uniwersytetu w Tel Avivie, jakość życia w okresie zbliżania się do 40-stki nie tylko nie spada, ale nawet wzrasta. Kryzys wieku średniego przestaje więc mieć rację bytu.

Prof. Carlo Strenger, odpowiedzialny za tezę o mityczności kryzysu wieku średniego w dzisiejszych czasach, stara się udowodnić, że dla typowego mężczyzny, przekroczenie 40-stki to dopiero wejście w lepszy okres życia. Jeśli Panowie uświadomią to sobie i będą patrzeć na przyszłość przez różowe okulary, kryzys się nie pojawi.

W obecnych czasach, znamy już metody i mamy środki na to, aby po wkroczeniu w wiek średni nie ucierpiała ani nasza kondycja fizyczna, ani intelektualna. Możemy być tak samo aktywni jak za młodu, a przynajmniej wiemy już czego chcemy i jesteśmy bogatsi o doświadczenie życiowe. To zaś, pozwala unikać błędów, które popełnialiśmy w młodości i bardziej cieszyć się życiem. Mężczyźni po 40-stce mogą też zająć się wreszcie tym, na co nigdy nie starczało im czasu i przestać zwracać uwagę na to co mówią inni i „co wypada”, co było konieczne gdy byli młodzi (chociażby do rozwoju kariery). Strenger udowadnia więc, że jeśli zmienimy nastawienie do wkraczania w wiek średni, kolejne 20 lat życia może być prawdziwą przyjemnością a nie „dopustem bożym”, który grozi załamaniem i kryzysem.

I jakie macie pomysły? Kryzys wieku średniego to mit, wymówka mężczyzn, czy mimo wszystko fakt?