Opieka ojcowska i psychologia ewolucyjna

Według psychologii ewolucyjnej, ojcowie chętniej inwestować będą swój czas i zaangażowanie w dzieci, które są do nich bardziej podobne fizycznie. Wynika to z faktu, iż ojcowie – w odróżnieniu do matek, nie mają (bez wykonania badań genetycznych) pewności, że dziecko urodzone przez ich partnerkę jest rzeczywiście ich dzieckiem. Ewolucja każe mężczyznom nie tylko rozprzestrzeniać, ale również dbać o własne geny, tak więc inwestowanie opieki i czasu w cudze dzieci jest nieefektywne z punktu widzenia ewolucji.

Z tego względu, „wykapany tatuś” jest stwierdzeniem, wykorzystywanym przez matki do utwierdzania ojca w poczuciu, że jest ojcem biologicznie. Innymi słowy, chodzi o to by ojciec matki nie opuścił i nie pozostawił jej samej z dzieckiem. Czy mężczyźni w to idą? I czy rzeczywiście im bardziej dziecko jest podobne do ojca, tym mocniej angażuje się od w jego wychowanie?

Psychologowie, postanowili sprawdzić tezę o większej inwestycji ojców w opiekę nad dziećmi bardziej do nich podobnymi w praktyce. Badania, przeprowadzono w Senegalu dwutorowo – mierzono rzeczywiste zaangażowanie grupy ojców w opiekę nad dziećmi (wywiad z matkami) a jednocześnie, grupa niezależnych ekspertów szacowała podobieństwo dziecka do ojca na podstawie fotografii i zapachu.
Każdy ojciec dostał swój wskaźnik na „indeksie inwestycji” (pod uwagę brano czas spędzany z dzieckiem, zaangażowanie emocjonalne, a nawet ilość środków finansowych przeznaczanych na dziecko). Ów indeks inwestycji porównano z „indeksem podobieństwa”. Efekt? Teza potwierdzona – mężczyźni rzeczywiście mocniej angażują się w opiekę nad dziećmi, jeśli dzieci są do nich podobne!

Co zrobić jeśli geny nie były dla dziecka łaskawe i nie jest ono „wykapanym tatusiem”? Matki mogą wtedy zastosować strategię upodabniania dzieci do ojców – podobna fryzurka, podobne ciuszki i w opinii tatusia, dziecko będzie bardziej „jego”, co powinno nieco odciążyć matkę w opiece!

fot.: melbia/SXC