Osoby z syndromem Aspergera rzadziej wierzą w opatrzność

Jeśli Twój przyjaciel zachoruje na raka, będziesz bardziej skłonny myśleć, że wynika to z jego niezdrowego trybu życia, pecha, czy może tego, że „bóg tak chciał”? To w jaki sposób interpretujemy powody z jakich pewne sytuacje i wydarzenia mają miejsce w naszym życiu, wydaje się wynikać z z naszych umiejętności społecznych i tego w jaki sposób postrzegamy cel tego, co nam się w życiu przydarza.

Każdy z nas dąży do tego, by mieć poczucie celowości naszego życia. Łatwiej jest nam zaakceptować to co się nam przydarza, jeśli wierzymy, że ma to jakiś większy głębszy cel. Stąd właśnie wynika wiara w opatrzność, przeznaczenie czy inne tego typu wierzenia. Mówimy sobie, że „tak miało być” i dzięki temu, czujemy się lepiej. To czy przypiszemy powody jakichś wydarzeń Bogu czy pechowi, zależy już od tego w co wierzymy, ale zarówno ateiści, jak i osoby wierzące mają tendencję do tego, by szukać celu w zjawiskach jakie ich spotykają. Nie mają tego jednak osoby z zespołem Aspergera.

Kiedy zapytamy osobę z zespołem Aspergera (czyli zaburzeniem rozwojowym będącym łagodną formą autyzmu), o to dlaczego jego zdaniem przyjaciel zachorował na raka, osoba z Aspergerem będzie szukała w miarę racjonalnych wyjaśnień (zły tryb życia, brak dbania o siebie), nie będzie zaś widziała w zdarzeniu jakieś celowości (tak miało być).

W badaniach przeprowadzonych na Queens University Belfast , Bethany T. Heywood, zapytał 27 osób z zespołem Aspergera o przypuszczalne powody ważnych wydarzeń z ich życia. Osoby te, znacznie rzadziej niż grupa kontrolna podawały wyjaśnienia obejmujące siły nadprzyrodzone. Z reguły, skupiały się na podawaniu kilku możliwych wyjaśnień opartych na przyczynach naturalnych.

Wziąwszy pod uwagę to, że osoby z zespołem Aspergera mają upośledzone umiejętności społeczne, badacze wysnuli tezę, że nasze nadawanie celu i znaczenia temu, co nam się przytrafia, ma związek z umiejętnościami społecznymi. A co wy o tym sądzicie?

fot.:Mateusz Stachowski/SXC