Śmiercionośna miłość czyli zespół Clerambault’a

Jakiś czas temu wyjaśnialiśmy podstawowe różnice między erotomanią a nimfomanią- tak często mylone w literaturze i popularnym rozumieniu obu zaburzeń. Wśród zaburzeń należących do grupy zaburzeń związanych z erotomanią zaliczyć można zespół Clerambault’a – szczególne urojenia związane ze sferą emocji, miłości i erotyki.

Z grubsza rzecz ujmując, syndrom Clerambault’a polega na tym, że osoba chora uważa że inna osoba jest w niej zakochana. Jako obiekt swoich urojeń, osoby chore najczęściej wybierają osoby znajdujące się wyżej w hierarchii społecznej, najczęściej takie które tak naprawdę nie miałyby szans zakochać się w chorym.

Syndrom Clerambault’a jest niebezpieczny dla osoby która stała się przedmiotem urojeń chorego. Choć początkowo jest ona nieświadoma tego że „zakochała się” w kimś, z czasem, chory zaczyna próbować nawiązywać z nią kontakt – śledzić, nękać telefonami, pisać listy. Chory wierzy po pierwsze że jego obiekt kocha go bardziej (i z tego czerpie satysfakcje i dumę) oraz żywi przekonanie, że jego obiekt nie ujawnia swych gorących uczuć ze względu na obiektywnie istniejące, zewnętrzne przeszkody – rodzinę, sytuację zawodową. To z kolei powoduje, że osoby chore mogą być niebezpieczne dla tych których uważają za przeszkodę w byciu ze swoim obiektem.

Jednym z bardziej znanych przykładów choroby jest John Hinckley, którego obiektem była aktorka Jodie Foster. Hinckley postrzelił Ronalda Reagana w 1981 roku uważając, że Jodie Foster domaga się od niego symbolu oddania i miłości. John Hinckley został uznany za niepoczytalnego wskutek czego skierowany został na przymusowe leczenie i pobyt w zakładzie zamkniętym.

Leczenie syndromu Clerambault’a opiera się głównie o psychoterapię i leki antypsychotyczne. W 50% przypadków dochodzi do nawrotu objawów. Syndrom może ujawnić się w każdym okresie życia, zwykle w późnej dorosłości. Zazwyczaj chory jest osobą introwertyczną, izolującą się, samotną.