Terapia skoncentrowana na osobie i jej warunki

Terapia skoncentrowana na osobie należy do nurtu psychoterapii humanistycznej i wywodzi się od Carla Rogersa w którego koncepcji terapeuta pełnił rolę aktywnego słuchacza. Jest to najmniej dyrektywna forma terapii, a do jej prowadzenia potrzebne są trzy główne warunki:

Autentyczność (zwana też szczerością) – terapeuta ma nie być sztywnym praktykiem w uniformie, lecz zwykłą, nie zdystansowaną wobec pacjenta osobą. To wymaga od terapeuty poradzenia sobie wcześniej z jego własnymi demonami, samoświadomości i umiejętności komunikacji. Jeśli terapeuta będzie fałszywy i nienaturalny, pacjent odkryje to szybko i nawiązanie leczniczej więzi nie będzie możliwe.

Pozytywne nastawienie i bezwarunkowa akceptacja – terapeuta musi akceptować pacjenta i dawać mu tym samym poczucie bezpieczeństwa. To oczywiście nie znaczy, że terapeuta ma się zgadzać z pacjentem, ale ma dawać mu poczucie, że cokolwiek się nie wydarzy, pacjent nie zostanie odrzucony.

Empatia i rozumienie – terapeuta musi umieć popatrzyć na świat oczami pacjenta. Zrozumieć go i umieć wczuć się w jego sytuację. Ta empatia nie oznacza współczucia wobec pacjenta lecz danie pacjentowi pewności, że jest rozumiany. Terapeuta osiąga to poprzez dawanie rozumiejących sygnałów i pytania klaryfikujące.

Dopiero kiedy te trzy warunki podczas terapii zostaną spełnione, może być mowa o pomocy terapeutycznej i podążaniu za zmianą pacjenta.