Przybliżona podstawa działania

Jako orientacyjna podstawa działania , OOD jest systemem reprezentacji podmiotu o celu, metodzie i warunkach realizacji nadchodzącego lub wykonanego działania .

W niestabilnych sytuacjach, w których zachowanie nie może być realizowane za pomocą stereotypowych form przekazu dziedziczności, głównym zadaniem życiowym staje się odpowiednia orientacja w odpowiednich elementach pola działania oraz w ich istotnych wzajemnych relacjach.

Konstrukt ten został stworzony przez P. Ya Galperina w ramach koncepcji stopniowego formowania działań mentalnych , w których aktywność umysłowa jest z natury rzeczy uważana za działanie wskazujące. Tutaj nauka o strukturze, cechach formacji i warunkach prowadzenia działalności orientacyjnej jest zadaniem nauki psychologicznej.

Rodzaje orientacyjnych podstaw działania

Sukces wstępnej części akcji zależy od zawartości DTE. Z kolei skuteczność DTE zależy od stopnia ogólności wchodzącej w nią wiedzy (punktów odniesienia) oraz od kompletności odzwierciedlenia w nich warunków obiektywnie decydujących o powodzeniu działania, a także sposobu jego uzyskania: [1]

  • Z punktu widzenia kompletności (wystarczalność odzwierciedlonych w nim warunków) rozróżnia się pełne, niepełne i nadmiarowe rodzaje OOD:
  1. Kompletność orientacyjnej podstawy działania jest obiektywną, ale względną cechą.
  2. Pomimo względności kompletności punktów orientacyjnych, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie: jeżeli działanie zbudowane na pewnym DTE jest systematycznie i dokładnie wykonywane w wielu różnych sytuacjach problemowych, wówczas DTE uznaje się za kompletne.
  • Przez ogólność znajomości OOD przedstawionych w nim można reprezentować:
  1. W formie prywatnej, która dotyczy tylko jednego konkretnego przypadku.
  2. Ogólnie rzecz biorąc, odzwierciedlają one istotę całej klasy poszczególnych przypadków i nadają się do orientacji w każdej z nich.
  • Za pomocą metody uzyskiwania następujących typów OOD rozróżnia się:
  1. DTE można przekazać wyszkolonemu przedmiotowi w postaci gotowej.
  2. DTE może być zestawiane niezależnie przez przedmiot szkolenia na dwa możliwe sposoby:
    • Poprzez zastosowanie metody “prób i błędów” w samym procesie wykonywania akcji. Używany do oczywiście niekompletnego systemu warunków.
    • Poprzez świadome zastosowanie ogólnej metody (metody), którą można uzyskać również poprzez przedmiot szkolenia w formie gotowej razem z instruktorem lub można go znaleźć samemu.

Te różnice w ogólności, kompletności i metodzie zdobywania wiedzy i warunków służą jako podstawa do rozróżniania trzech typów orientacji (schematy konstruowania OOD), na których oparte są trzy rodzaje nauczania.

Funkcje działalności indykatywnej

  • Budowa obrazu pola, sytuacja. Pole zewnętrzne jest medium. Wewnętrzne pole jest polem własnego stanu fizycznego lub mentalnego.
  • Wyjaśnienie wartości powiązanych ze sobą elementów tego pola z punktu widzenia rzeczywistych (dominujących) potrzeb podmiotu.
  • Zapewnia racjonalny wybór jednego z wielu możliwych osiągów.
  • Opracowanie planu rozwiązania dla problemu, który stoi przed problemem.
  • Kontroluj wdrażanie decyzji i, jeśli to konieczne, poprawianie zarówno przebiegu decyzji, jak i planu, ocen, pierwotnego zadania.
  • Zapewnia prawidłowe wykonanie akcji.

Przykłady zależności między czasem samego działania a jego orientacyjną podstawą

  • Grając w szachy, łucznictwo lub karabin snajperski orientacja może zająć 99% czasu. Akcja jest prostym ruchem ręki.
  • Podczas kopania dziury, zamiatania ulicy orientacja zazwyczaj nie zajmuje dużo czasu, a akcja zajmuje większość czasu.
  • Gdy uczymy pierwszaków w rozstawionym zeszycie, litera jest napisana. Orientacja jest reprezentowana przez wybór punktów odniesienia liter, w których linia zmienia kierunek. [2] [3]

Zobacz także

  • Działania
  • Działanie
  • Orientacja

Notatki

  1. ↑ Galperin P. Ya. Metody nauczania i rozwój umysłowy dziecka .. – M. , 1985. – 45 pkt.
  2. ↑ Talyzina N. F. Psychologia pedagogiczna: Podręcznik. dodatek dla stadniny. medium. ped. szkolenie. Instytucje .. – M .: Centrum Wydawnicze “Akademia”, 1998 r. – 288 s.
  3. ↑ Galperin P. Ya., Pantina NS Zależność umiejętności motorycznych od rodzaju orientacji w zadaniu. – M. , 1957.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *